Έχετε αναλογισθεί πόσες φορές έχετε αισθανθεί αμηχανία μπροστά σε μια άσχημη συμπεριφορά του παιδιού σας; Εγώ πάντως αρκετές φορές ευχήθηκα να μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να τηλεμεταφερόμουν σ' έναν άγνωστο γαλαξία, λόγω της ντροπής που αισθάνθηκα από τον αποκαλούμενο ''παιδικό αυθορμητισμό''!
Οκ, τα λατρεύουμε τα'' καμάρια μας''! Είναι η ζωή μας ΟΛΗ, ο σπουδαιότερος λόγος ύπαρξής μας,το κέντρο του κόσμου μας...Ό,τι κάνουν το βρίσκουμε χαριτωμένο, ό,τι λένε το θεωρούμε απίστευτη εξυπνάδα και φυσικά ( ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) στις παιδικές συναθροίσεις είναι πάντα το ΠΙΟ Ο-ΜΟΡ-ΦΟ απ' όλα! Είναι όμως έτσι;
Θεωρώ λοιπόν, ( γιατί η λέξη πιστεύω, όπως πολλάκις μας διόρθωνε ο καθηγητής μου στην παιδαγωγική κ.κ. Χατζηδήμου ,σημαίνει'' έχω πίστη σε κάτι ''και είναι λάθος να τη χρησιμοποιούμε αντι του νομίζω ή θεωρώ) ότι η πλειονότητα των μαμάδων έχει πλήρη γνώση του'' τι είναι '' πραγματικά το παιδί τους και του πώς το βλέπουν οι άλλοι. Εγώ πάντως είμαι σίγουρα μία απο αυτές τις μαμάδες και γι 'αυτό προσπαθώ συνεχώς να βελτιώσω το χαρακτήρα και την εικόνα τους όχι τόσο για το ''τι θα πουν οι άλλοι'' όσο για τη δική τους ευτυχία και ομαλή ανάπτυξη.
Το μεγάλο στοίχημα όμως είναι, το πως θα το καταφέρουμε αυτο χωρίς να ''ευνουχίσουμε'' τα παιδιά μας. Ένα παιδί που έχει μάθει να είναι ευγενικό και υπεύθυνο επειδή απλώς μας φοβάται, -πιστέψτε με- δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να είμαστε περήφανες!Ειλικρινά, σας μιλάω εξ ιδίας πείρας και όχι ως ''παντογνώστης'', γιατί απλώς έπαθα και έμαθα...
Το ν 'απειλώ τον 5χρονο γιο μου ότι '' θα τον κρεμάσω ανάποδα σαν τα κατσίκια το Πάσχα'', κάθε φορά που πηγαίναμε κάποια επίσκεψη και αυτός ξεστομούσε τη λέξη ''πεινάω'', δεν νομίζω ότι ήταν και η πιο παιδαγωγική λύση, αλλά...το έκανα! Γιατί μπορεί εγώ να έφαγα τα νιάτα μου σπουδάζοντας παιδαγωγική και ψυχολογίες κι άλλα τέτοια ωραία, στο τέλος όμως ξέρετε τί έγινε; ''Παιδαγωγική-κυρα Μαίρη, 0-1''! Ναι,ναι, αυτό που καταλάβατε...Πώς να ξεχάσεις εκείνο το νόημα με το μάτι (του Βούδα) κάθε φορά που μια καλή κυρία στο σπίτι της θα μας πρόσφερε ένα γλυκό να φάμε! ''Μα γιατί;'' τη ρωτούσα όταν πια επιστρέφαμε σπίτι μας, ''γιατί να πω ότι δεν ήθελα το γλυκό ,αφού το' θελα''! ''Και τι, να σε περάσουν για κανένα πεινασμένο;'' , ήταν πάντα η απάντηση που έπαιρνα!
Και να 'μαι τώρα εδω στα 32 μου στη θέση της! Νοήματα δεν κάνω, τους αφήνω να τρώνε όταν τους προσφέρεται κάτι, ΑΛΛΑ όταν δεν τους προσφέρεται και παίρνουν μόνοι τους πρωτοβουλίες... '' ΒΑΣΤΑΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ Τ' ΑΡΜΑΤΑ ''!
Εχθές όμως καθώς έκανα τα ψώνια μου στην τοπική αγορά, πέρασα απο ένα βιβλιοπωλείο και το μάτι μου έπεσε σε αυτο:
είναι ένα μικρό βιβλιαράκι, φθηνό, με όμορφες εικόνες, που διδάσκει στα παιδιά το πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε, όχι για να μας πουν οι άλλοι μπράβο, αλλά για να μας συμπεριφέρονται κι αυτοί το ίδιο όμορφα. Το αγόρασα χωρίς δεύτερη σκεψη και το βράδυ αντι για το καθιερωμένο παραμύθι το διαβάσαμε στο κρεβάτι με το γιο μου σχολιάζοντας τις εικόνες και συζητώντας.
Σαν αυτό το βιβλιαράκι υπάρχουν σίγουρα εκατοντάδες στην αγορά. Ψάξτε τα, αγοράστε τα, χαρίστε τα σ 'ένα παιδάκι που θεωρείτε ότι μπορούν να το βοηθήσουν. Εμένα πάντως ο γιος μου σήμερα μ 'εξέπληξε ευχάριστα όταν τον ρώτησα αν θέλει κι άλλο γάλα στο πρωινό του κι αυτος μου απάντησε:'' όχι, ευχαριστώ πολύ μαμα''...
Οκ, τα λατρεύουμε τα'' καμάρια μας''! Είναι η ζωή μας ΟΛΗ, ο σπουδαιότερος λόγος ύπαρξής μας,το κέντρο του κόσμου μας...Ό,τι κάνουν το βρίσκουμε χαριτωμένο, ό,τι λένε το θεωρούμε απίστευτη εξυπνάδα και φυσικά ( ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) στις παιδικές συναθροίσεις είναι πάντα το ΠΙΟ Ο-ΜΟΡ-ΦΟ απ' όλα! Είναι όμως έτσι;
Θεωρώ λοιπόν, ( γιατί η λέξη πιστεύω, όπως πολλάκις μας διόρθωνε ο καθηγητής μου στην παιδαγωγική κ.κ. Χατζηδήμου ,σημαίνει'' έχω πίστη σε κάτι ''και είναι λάθος να τη χρησιμοποιούμε αντι του νομίζω ή θεωρώ) ότι η πλειονότητα των μαμάδων έχει πλήρη γνώση του'' τι είναι '' πραγματικά το παιδί τους και του πώς το βλέπουν οι άλλοι. Εγώ πάντως είμαι σίγουρα μία απο αυτές τις μαμάδες και γι 'αυτό προσπαθώ συνεχώς να βελτιώσω το χαρακτήρα και την εικόνα τους όχι τόσο για το ''τι θα πουν οι άλλοι'' όσο για τη δική τους ευτυχία και ομαλή ανάπτυξη.
Το μεγάλο στοίχημα όμως είναι, το πως θα το καταφέρουμε αυτο χωρίς να ''ευνουχίσουμε'' τα παιδιά μας. Ένα παιδί που έχει μάθει να είναι ευγενικό και υπεύθυνο επειδή απλώς μας φοβάται, -πιστέψτε με- δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να είμαστε περήφανες!Ειλικρινά, σας μιλάω εξ ιδίας πείρας και όχι ως ''παντογνώστης'', γιατί απλώς έπαθα και έμαθα...
Το ν 'απειλώ τον 5χρονο γιο μου ότι '' θα τον κρεμάσω ανάποδα σαν τα κατσίκια το Πάσχα'', κάθε φορά που πηγαίναμε κάποια επίσκεψη και αυτός ξεστομούσε τη λέξη ''πεινάω'', δεν νομίζω ότι ήταν και η πιο παιδαγωγική λύση, αλλά...το έκανα! Γιατί μπορεί εγώ να έφαγα τα νιάτα μου σπουδάζοντας παιδαγωγική και ψυχολογίες κι άλλα τέτοια ωραία, στο τέλος όμως ξέρετε τί έγινε; ''Παιδαγωγική-κυρα Μαίρη, 0-1''! Ναι,ναι, αυτό που καταλάβατε...Πώς να ξεχάσεις εκείνο το νόημα με το μάτι (του Βούδα) κάθε φορά που μια καλή κυρία στο σπίτι της θα μας πρόσφερε ένα γλυκό να φάμε! ''Μα γιατί;'' τη ρωτούσα όταν πια επιστρέφαμε σπίτι μας, ''γιατί να πω ότι δεν ήθελα το γλυκό ,αφού το' θελα''! ''Και τι, να σε περάσουν για κανένα πεινασμένο;'' , ήταν πάντα η απάντηση που έπαιρνα!
Και να 'μαι τώρα εδω στα 32 μου στη θέση της! Νοήματα δεν κάνω, τους αφήνω να τρώνε όταν τους προσφέρεται κάτι, ΑΛΛΑ όταν δεν τους προσφέρεται και παίρνουν μόνοι τους πρωτοβουλίες... '' ΒΑΣΤΑΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ Τ' ΑΡΜΑΤΑ ''!
Εχθές όμως καθώς έκανα τα ψώνια μου στην τοπική αγορά, πέρασα απο ένα βιβλιοπωλείο και το μάτι μου έπεσε σε αυτο:
είναι ένα μικρό βιβλιαράκι, φθηνό, με όμορφες εικόνες, που διδάσκει στα παιδιά το πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε, όχι για να μας πουν οι άλλοι μπράβο, αλλά για να μας συμπεριφέρονται κι αυτοί το ίδιο όμορφα. Το αγόρασα χωρίς δεύτερη σκεψη και το βράδυ αντι για το καθιερωμένο παραμύθι το διαβάσαμε στο κρεβάτι με το γιο μου σχολιάζοντας τις εικόνες και συζητώντας.
