ΛΑΤΡΕΜΕΝΑ DONUTS!

  Δε λέω, καλές οι κρέπες, υπέροχες οι βάφλες, αλλά σαν τα ντόνατς...τίποτα! Μετά από επίμονη απαίτηση των παιδιών μου, αποφάσισα ( παρ' ότι είμαι σε υποτιθέμενη δίαιτα) χθες το βράδυ να τους φτιάξω ντόνατς με γέμιση μερέντα. Έχω εδώ και χρόνια μια συνταγή, την οποία δεν αλλάζω με καμία άλλη και σκέφτηκα να κάνω πατέντα για τη γέμιση, γιατί πάντα ''σφάζαμε'' το ντόνατ στη μέση και αλείφαμε μερέντα. Αυτό βέβαια δε με πολυικανοποιούσε , γιατι εγώ το ντόνατ το θέλω στρογγυλό και αφράτο, να το ανοίγω και να τρέχει απο μέσα η γέμιση...
   Στη συνταγή μας τώρα:
                                                         ΥΛΙΚΑ

 

                                           1 φακελάκι ξερή μαγια
                                            120 γρ. νερό χλιαρό
                                           90 γρ. γάλα χλιαρό
                                           56 γρ. ζάχαρη
                                           1 κ.γ.αλάτι
                                            1 αυγό
                                           56 γρ. βούτυρο λιωμένο
                                           4-4,5 κούπες αλεύρι γ.ο.χ.
    Ανακατεύουμε όλα μαζί τα υλικά (για αρχή βάλτε 4 κούπες αλευρι) .
            

      Η ζύμη μας θα είναι μαλακή κι ελαστική και δε θα πρέπει να κολλαεί. Αν κολλάει, προσθέτουμε σιγά σιγά τόσο αλεύρι, ώστε να μη μας κολλάει ,αλλά και να μη σκληραίνουμε το ζυμάρι μας.

  Το σκεπάζουμε με υγρή πετσέτα και το βάζουμε σε φούρνο που είχαμε προθερμάνει λίγο.  Όταν φουσκώσει το βγάζουμε από το φούρνο, το ξεφουσκώνουμε και το τοποθετούμε σε αλευρωμένη επιφάνεια. Μ'ένα πλάστη ανοίγουμε τη ζύμη σε πάχος 0,5 cm.

Έπειτα μ' ένα στρογγυλό ποτηράκι κόβουμε κομμάτια ζύμης και τα τοποθετούμε πάνω σε μια αλευρωμένη λαδόκολλα, για να διπλασιαστούν σε όγκο.

  Την ζύμη που περισεύει την ανοίγουμε ξανά κι ακολουθούμε την ίδια διαδικασία.

    Κατόπιν, μ'ένα κουταλάκι  βάζουμε ( στα μισά δισκάκια ) στο κέντρο λίγη μερέντα και αλείφουμε με λίγο νεράκι γύρω γύρω.

  Στο τέλος τα κλείνουμε με τα δισκάκια που μείνανε και πιέζουμε στις άκρες να κολλήσουν.Βάζουμέ μπόλικο σπορέλαιο σ 'ένα κατσαρολάκι και τηγανίζουμε και απ' τις δύο πλευρές για να πάρουν το γνωστό χρυσοκόκκινο χρώμα τους. Τώρα είναι έτοιμα να τα πασπαλίσουμε με άχνη ζάχαρη.

  Και όταν τα κόβουμε είναι κάπως έτσι...

  ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!!!!!!!

ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΜΑΤΙΩΝ

  Να 'μαστε πάλι! Το σημερινό μας θέμα ( μιας και είναι Σάββατο και όλες βγαίνετε), αφορά το μακιγιάζ.  Η όλη ιδέα ξεκίνησε από τη φωτογραφία ενός  μακιγιαρισμένου ματιού που είδε η νονά του γιου μου στο( Pinterest υποθέτω) και της άρεσε. Οπότε αποφάσισα να δοκιμάσω να το κάνουμε και αυτή δέχτηκε να κάνει το μοντέλο μου, ώστε να το μοιραστούμε μαζί σας. Φυσικά τα χρώματα που χρησιμοποιήσαμε διέφεραν κάπως από αυτά της φωτογραφίας, αλλά το αποτέλεσμα δε μας απογοήτευσε.
  Πρώτα άπλωσα foundation σ' όλο το πρόσωπο ( εννοείται ότι είχε ενυδατωθεί αρχικά)
και μετα έβαλα highlighter σ 'όλο το βλέφαρο, μέχρι το τόξο του φρυδιού.

  Το επόμενο βήμα, ήταν η λευκή σκιά στο κινητο βλέφαρο.
   Έπειτα, πήρα μια μώβ σκιά και την άπλωσα από το πάνω μέρος του κινητού βλεφάρου,ως τη γωνία του ματιού.

  Στη συνέχεια, έκανα μια λεπτή γραμμή με eyeliner, συμφωνα με τη γραμμή του βλεφάρου  ( χωρίς να τη σηκώσω δηλαδή προς τα επάνω).

  Κατόπιν, έβαψα το κάτω περίγραμμα μ' ένα έντονο πράσινο μολύβι και μετά έβαλα μάσκαρα. Το μάτι ολοκλήρώθηκε με glitter  στο τόξο του φρυδιού και στη μωβ στρώση σκιάς.

  Οι φωτογραφίες το αδικούν, ήταν πολύ πιο ωραίο ζωντανά, αλλά δε μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο γι' αυτό. Η μωβ στρώση δείχνει κάπως ''σκληρή'', αλλά έτσι ακριβώς ήταν στη φωτογραφία που είδαμε.
   Αυτά για σήμερα. Φιλάκια.....

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ

  Έχετε αναλογισθεί πόσες φορές έχετε αισθανθεί αμηχανία μπροστά σε μια άσχημη συμπεριφορά του παιδιού σας; Εγώ πάντως αρκετές φορές ευχήθηκα  να  μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να τηλεμεταφερόμουν σ' έναν άγνωστο γαλαξία, λόγω της ντροπής που αισθάνθηκα από τον αποκαλούμενο ''παιδικό αυθορμητισμό''!
  Οκ, τα λατρεύουμε τα'' καμάρια μας''! Είναι η ζωή μας ΟΛΗ, ο σπουδαιότερος λόγος ύπαρξής μας,το κέντρο του κόσμου μας...Ό,τι κάνουν το βρίσκουμε χαριτωμένο, ό,τι λένε το θεωρούμε απίστευτη εξυπνάδα και φυσικά ( ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) στις παιδικές συναθροίσεις είναι πάντα το ΠΙΟ Ο-ΜΟΡ-ΦΟ απ' όλα! Είναι όμως έτσι;
  Θεωρώ λοιπόν, ( γιατί η λέξη πιστεύω, όπως πολλάκις μας διόρθωνε ο καθηγητής μου στην παιδαγωγική κ.κ. Χατζηδήμου ,σημαίνει'' έχω πίστη σε κάτι ''και είναι λάθος να τη χρησιμοποιούμε αντι του νομίζω ή θεωρώ)  ότι η  πλειονότητα των μαμάδων έχει πλήρη γνώση του'' τι είναι '' πραγματικά το παιδί τους και του πώς το βλέπουν οι άλλοι. Εγώ  πάντως είμαι σίγουρα μία απο αυτές τις μαμάδες και γι 'αυτό προσπαθώ συνεχώς να βελτιώσω το χαρακτήρα και την εικόνα τους  όχι τόσο για το ''τι θα πουν οι άλλοι'' όσο για τη δική τους ευτυχία και ομαλή ανάπτυξη.
  Το μεγάλο στοίχημα όμως είναι, το πως θα το καταφέρουμε αυτο χωρίς να ''ευνουχίσουμε'' τα παιδιά μας. Ένα παιδί που έχει μάθει να είναι ευγενικό και υπεύθυνο  επειδή απλώς μας φοβάται, -πιστέψτε με- δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να είμαστε περήφανες!Ειλικρινά,  σας μιλάω εξ ιδίας πείρας και όχι ως ''παντογνώστης'', γιατί απλώς έπαθα και έμαθα...
   Το ν 'απειλώ τον 5χρονο γιο μου ότι '' θα τον κρεμάσω ανάποδα σαν τα κατσίκια το Πάσχα'', κάθε φορά που πηγαίναμε κάποια επίσκεψη και αυτός ξεστομούσε τη λέξη ''πεινάω'', δεν νομίζω ότι ήταν και η πιο παιδαγωγική λύση, αλλά...το έκανα! Γιατί μπορεί εγώ να έφαγα τα νιάτα μου σπουδάζοντας παιδαγωγική και ψυχολογίες κι άλλα τέτοια ωραία, στο τέλος όμως ξέρετε τί έγινε; ''Παιδαγωγική-κυρα Μαίρη, 0-1''! Ναι,ναι, αυτό που καταλάβατε...Πώς να ξεχάσεις εκείνο το νόημα με το μάτι (του Βούδα) κάθε φορά που μια καλή κυρία στο σπίτι της θα μας πρόσφερε ένα γλυκό να φάμε! ''Μα γιατί;'' τη ρωτούσα όταν πια επιστρέφαμε σπίτι μας, ''γιατί να πω ότι δεν ήθελα το γλυκό ,αφού  το' θελα''! ''Και τι, να σε περάσουν για κανένα πεινασμένο;'' , ήταν πάντα η απάντηση που έπαιρνα!
  Και να 'μαι τώρα εδω  στα 32 μου στη  θέση της! Νοήματα δεν κάνω, τους αφήνω να τρώνε όταν τους προσφέρεται κάτι, ΑΛΛΑ όταν δεν τους προσφέρεται και παίρνουν μόνοι τους πρωτοβουλίες... '' ΒΑΣΤΑΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ Τ' ΑΡΜΑΤΑ ''!
   Εχθές όμως καθώς έκανα τα ψώνια μου στην  τοπική αγορά, πέρασα απο ένα βιβλιοπωλείο και το μάτι μου έπεσε σε αυτο:

   είναι ένα μικρό βιβλιαράκι, φθηνό, με όμορφες εικόνες, που διδάσκει στα παιδιά το  πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε, όχι για να μας πουν οι άλλοι μπράβο, αλλά για να μας συμπεριφέρονται κι αυτοί το ίδιο όμορφα. Το αγόρασα χωρίς δεύτερη σκεψη και το βράδυ αντι για το καθιερωμένο παραμύθι το διαβάσαμε στο κρεβάτι με το γιο μου σχολιάζοντας τις εικόνες και συζητώντας.

  Σαν αυτό το βιβλιαράκι υπάρχουν σίγουρα εκατοντάδες στην αγορά. Ψάξτε τα, αγοράστε τα, χαρίστε τα σ 'ένα παιδάκι που θεωρείτε ότι μπορούν να το βοηθήσουν. Εμένα πάντως ο γιος μου σήμερα μ 'εξέπληξε ευχάριστα όταν τον ρώτησα αν θέλει κι άλλο γάλα στο πρωινό του κι αυτος μου απάντησε:'' όχι, ευχαριστώ πολύ μαμα''...
 

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ...

  Τελικά, το να φτιάξεις ένα blog δεν είναι και το πιο εύκολο πραγμα στον κόσμο! Μετά από εκατοντάδες αναβολές και πολλή σκέψη αποφάσισα σήμερα το βράδυ να κάνω την πρώτη μου ανάρτηση. Στ 'αλήθεια όμως δεν ξέρω τι να γράψω! Όλες αυτές οι ιδέες, όλα αυτά τα σενάρια που κατά καιρούς έκανα στο μυαλό μου για τη στιγμη που θ 'αποκτήσω το δικό μου'' μπλογκόσπιτο'' εξαφανίστηκαν με μιας! Αισθάνομαι λες και μια ηλεκτρική σκούπα ρούφηξε ό,τι υπήρχε κρυμμένο στον εγκέφαλό μου κι έχει αφήσει πίσω της το απόλυτο κενό...Έπειτα, είναι κι αυτή η πλήρης άγνοια (κοινώς ''μαύρα μεσάνυχτα) που έχω απο υπολογιστές και στήσιμο ενός blog που με κάνουν να φοβάμαι ακόμη περισσότερο για τις γκάφες που θα κάνω!
  Εγώ όμως θα το κάνω κι ό,τι είναι να γίνει ,ας γίνει! Όσοι πιστοί προσέλθετε, και για το καλοσώρισμα κερνάμε cupcakes, φρέσκα και ζουμερά ( πριν λίγες ώρες τα 'φτιαξα) ,με γευση μπισκότο oreo...